Ik begeleid niet van bovenaf. Ik loop dezelfde weg.
Ik ben Rebecca. Speltherapeut, 9D Breathwork facilitator en conscious parenting coach. Ook moeder, ook iemand die zichzelf nog elke dag tegenkomt.
schildert & wandelt graag
heeft een axolotl!
leest & schrijft graag
lacht graag
single mom met liefde op 45 min rijden
altijd te veel plannen!
Ik wilde speltherapeut worden voor ik zelf kinderen had. In spel gebeurt iets waar ik nog altijd niet op uitgekeken raak. Een kind hoeft geen duidelijk verhaal te kunnen vertellen. In wat het bouwt, herhaalt, verstopt, redt of kapotmaakt, komt vaak al veel tevoorschijn.
Mijn missie is niet om opvoedadvies te geven, maar om jou te helpen aanwezig te blijven bij je kind, ook op de moeilijke momenten.
Gedrag is taal. Triggers ook. Als je leert lezen wat je kind toont, en wat het bij jou wakker maakt, verandert er iets wat je met geen enkele techniek kan afdwingen. Zelfkennis van de ouder is een geschenk aan het kind. Groei die stopt bij jou geeft zichzelf niet door. Groei die je voorleeft, wel.
en dit ben ik dan
Ik werk vooral via spel en lichaamswerk, want dat is wat voor mij het verschil maakte. Inzicht hoort daar helemaal bij, en gedrag net zo goed. We hebben alles nodig.
Ik ben zelf ook moeder. Mijn oudste ervaart de wereld intenser dan de meesten. In het begin wilde ik vooral dat het makkelijker werd. Tot ik merkte dat ik eerst naar mijn eigen reactie moest kijken voor ik hem echt kon begrijpen. Daar komt mijn werk vandaan.
Als kind was ik heel verlegen en onzeker, en van jongs af aan zoekend en vol vragen. Ik vroeg aan iedereen die ik kende: voel jij je speciaal, gewoon, normaal, bijzonder of anders? Zo'n kind was ik. Aan de hogeschool sloeg dat om in heel negatief denken, over mezelf en over de wereld. Ik nam een sabbatjaar om echt aan mezelf te werken en steviger te gaan staan. Dat is sindsdien nooit gestopt.
Al noem ik het nu anders. Ik evolueer, ik groei. Ik hoef niets te worden. Ik ben gewoon, en dat mag veranderen. Ik hoef mezelf niet terug te vinden. Ik mag mezelf telkens opnieuw ontdekken en creëren, en voelen wat bij me past en wat niet.!
Ik heb ook moeilijke periodes gekend, waaronder een scheiding, met momenten waarop ik verlamd was van angst. Ik herken mezelf als fawner, iemand die pleasen als overlevingsmechanisme gebruikt, en ik werk er bewust aan om mezelf beter uit te spreken. Ik doe dit werk omdat ik het zelf nodig had. Daardoor kan ik me goed inleven in de ouders die bij mij komen.!
Wat ik het liefste doe, is dingen maken en af en toe echt de diepte in met iemand. Daarom houd ik het bewust klein en persoonlijk: een winkeltje met digitale producten, af en toe een 9D sessie, en soms iemand die het hele traject wil. Zo houd ik ruimte om er echt te zijn voor wie bij mij komt.
Nog even dit: in dit bijberoep werk ik niet als speltherapeut. Dat doe ik in mijn hoofdjob, in dienstverband. Hier, via het winkeltje en mijn boek dat eraan komt, neem ik je wél graag mee in de wereld van de speltherapie.
Ik werk met spel. Logisch dus dat ik vroeger een echte speelvogel was.
Ik speelde het állerliefst huisje in het tuinhuis. Met mijn poppen, mijn keukenspeelgoed en heel veel barbies.
En ik tekende de hele tijd! Het liefst figuurtjes uit de Kiekeboes na. Jan Bosschaert en Marijke Meersman, dat waren mijn helden.
Mijn lievelingsboeken waren van Roald Dahl, Marc De Bel en Dirk Bracke.
De Droomfabriek op tv vond ik het leukste van alles. waarom bestaat dat niet meer?!
En mijn lievelingsfilm: De kleine zeemeermin. Grappig eigenlijk, voor een fawner. Een zeemeermin die haar stem kwijtraakt…
En op de computer? Uren en uren De Sims.
Maar het állerliefst speelde ik winkeltje. Ik zette prijskaartjes op alles wat ik vond en zeurde bij mama, papa en mijn zus tot ze kwamen shoppen. Soms trok ik er zelfs op uit met mijn geknutselde spulletjes om ze te verkopen voor een goed doel.
model staan voor mijn eigen kinderheld
En kijk nu. Ik maak nog altijd mijn eigen winkeltje, alleen zijn de spulletjes nu bedoeld om jou en je kind echt iets te helpen.
eigenlijk doe ik nog precies wat ik als kind al deed
Ik begin liever met kijken dan met oplossen.
Hetzelfde gedrag kan om iets totaal anders vragen. Een kind dat weigert kan bang zijn, moe zijn, controle zoeken, iets vermijden of gewoon geen zin hebben. Intussen gebeurt er vaak ook iets bij jou. Je gaat harder duwen, je stelt een grens eindeloos uit, je raakt bezorgd of je wilt het zo graag goed doen dat je jezelf onderweg kwijtraakt.
Daarom kijk ik naar drie dingen.
Wat laat je kind zien?
Spel helpt om te zien wat een kind nog niet kan vertellen.
Wat gebeurt er bij jou?
Innerlijk werk helpt om te begrijpen waarom iets jou zo raakt.
Wat blijven jullie samen herhalen?
Ademwerk, reguleren, jezelf onderzoeken. Eerlijk en bewust durven kijken, en durven kiezen.
Waar ik vandaan kom.
Hoe het voelt om met mij te werken.
"Ik voelde me meteen heel veilig en vertrouwd. Dat vond ik heel bijzonder."
— A."Rebecca is warm en toegankelijk. Ze staat echt naast je, niet boven je."
— K."Ze denkt kritisch en gaat de diepte in. Je voelt dat ze echt met je meedenkt."
— S.Zin om ergens te beginnen?
Kijk gerust eens rond in het winkeltje, of proef 9D Breathwork. Gewoon wat bij je past.